Dzięki wykorzystaniu druku 3D rozszerzamy możliwości wykonywania makiet architektonicznych i urbanistycznych w połączeniu z klasycznymi technikami modelarskimi. Użycie drukarki CJP potrafiącej w trakcie tworzenia modelu 3D nanosić kolory w oparciu o paletę CMY pozwala na bardzo szybkie i precyzyjne wykonywanie monolitycznych i trwałych makiet architektonicznych. Zaletami makiety Jak zrobić projekt do drukarki 3D? Przede wszystkim potrzebujesz programu CAD, za pomocą którego możesz stworzyć projekt 3D do druku , który chcesz wydrukować. Najlepiej jest używać Solid Edge lub Solid Works. Wydrukowana figurka Apollo 3D oryginalny projekt Źródło Toy Forge. Jeśli szukasz figurek specjalnie zaprojektowanych do drukowania 3D, Toy Forge to miejsce, w którym powinieneś ich poszukać. Strona została uruchomiona w 2015 roku przez Aarona Thomasa, doświadczonego profesjonalistę z branży animacji telewizyjnej i filmowej. Wybierz opcję Okno > Przestrzeń robocza > 3D, aby przełączyć się do przestrzeni roboczej 3D. Otwórz model 3D w programie Photoshop. W razie potrzeby dostosuj rozmiar modelu 3D podczas jego otwierania. Wybierz opcję 3D > Ustawienia druku 3D. Ustawienia druku 3D. W panelu Ustawienia druku 3D określ, czy druk ma się odbywać na drukarce Poniżej poglądowy rysunek części, które są niezbędne do zbudowania drukarki 3D DIY w wersji Mendel Prusa, na łożyskach liniowych LM8UU lub LM08UU. Czytaj dalej. Kategorie: Blog, Poradnik budowy drukarki 3D. Tagi: Części plastikowe do budowy drukarki 3d, Poradnik budowy drukarki, Prusa, reprap. Opublikowano 31 sierpnia, 2012 przez Teraz już wiesz, jakie projekty do drukarki 3D można zrealizować z jej pomocą. Pokazaliśmy Ci także przykładowe modele 3D do druku, które pomogą Ci rozwijać swoje hobby i tworzyć pierwsze projekty. Pasjonuje Cię druk 3D. Projekty pokazane w tym artykule pozwolą na poznanie podstawowych technik oraz staną się baza do dalszego rozwoju. Oczywiście nie musimy robić tego całkiem sami. Internet pełen jest dostępnych modeli gotowych do wydruku - mniej lub bardziej potrzebne przedmioty codziennego użytku, figurki ulubionych postaci z gier czy filmów - wachlarz możliwości jest naprawdę szeroki. Modele, przystosowane do druku 3D, potocznie nazywane są "esteelkami". Ich 5N3fr8v. Nadrzędna kategoria: Blog Druk 3D 25 maj 2020 Poprawiono: 26 maj 2020 Nasza drukarka przychodzi wstępnie złożona, jednak trzeba ją zmontować do końca i wymaga to trochę pracy. Najważniejsze: im więcej o tym oglądniesz filmów tym lepiej ją złożysz! Ten poradnik zbierze kilka filmów, które mi pomogły złożyć drukarkę. Gdyby nie one pewnie bym nic nie wydrukował, bo według mnie brakuje trochę szczegółów w instrukcji. Mimo wszystko składanie według instrukcji to podstawa! Dlaczego Ender 3? Odpowiadam w tym artykule: Jaką drukarkę 3D wybrać? Mini słowniczek Ekstruder - to jest, to co ciągnie filament i podaje do głowicy przez tą białą rurkę Filament - materiał z którego drukujemy czyli na początek PLA Stół jak i głowica się nagrzewają - stołu można dotknąć ok. 40oC ale dysza ma już 200oC, ten czarny element silikonowy tam ma być, nie zdejmuj go! Silniki krokowe - to dlatego drukarka może drukować, ponieważ każdy ruch silnika ma określone parametry - w czasie wydruku jak coś się przyblokuje to popsujemy wydruk. Dlatego sprawdź pełny zakres ruchu elementów zanim zaczniesz drukować, czy coś się o coś nie zahacza. Drukarka ma wyłączniki krańcowe to pozwala jej określić punkty startowe druku (jeden z nich odpowiedzialny za wysokość montujemy na lewej pionowej prowadnicy). Zanim włączysz drukarkę skręć stół niżej (cztery śruby poniżej) aby głowica podczas pierwszego autolevelingu nie porysowała stołu! Klipsy które trzymają matę stołu odsuń od rogów - lewy przedni róg może być zahaczony przez głowicę a lewy tylny może dotknąć elektroniki Od tego zacznij Jest to moim zdaniem najlepszy film do rozpoczęcia zabawy z drukarką 3D Chcesz wiedzieć więcej? Jeżeli chcesz bardziej poznać zasadę działania drukarki to ten facet fajnie to opisuje - ale uwaga, idzie on swoją instrukcją składania niekoniecznie łatwiejszą! Przygotowanie do druku Jak już złożymy drukarkę, zobacz jeszcze ten film. Najważniejsze Według mnie najważniejsze rzeczy o jakie musimy zadbać - podczas montażu i samego przygotowania do druku: Wyciągasz drukarkę z pudełka i kładziesz na prostym blacie - drukarka nie może się kiwać, jeżeli tak jest - poluzuj dolne mocowanie i ją wypoziomuj. Dopiero po zamontowaniu górnej belki (tej na stałe) która ściąga konstrukcję będzie możliwe rzeczywiste sprawdzenie jak przylegają elementy (patrz punk niżej!) Ruchoma belka z ekstruderem i głowicą drukująca nie może chodzić za ciasno - polecam nie montować na początku pionowej rurki (ta w silikonowej osłonie znajdująca się w jednym z profili, którą montujemy do silnika). I pojeździć tym elementem aby dobrze pasował i równo chodził. Rurkę potem wkręcamy (generalnie siłą grawitacji się ona wkręci, trzeba jej lekko pomóc i potem dokręcić przy silniku obejmę). U mnie było trochę ciasno, więc musiałem poluzować śruby wewnętrzne - mają one mimośród - więc pozwalają trochę poluzować trzymanie. Tylko śruby wewnętrzne od ruchomej belki to mają! Nie drukuj psa/kota tego co jest na karcie - szkoda na to czasu (pisze a drukuje się 5h) a filamentu z zestawu na to nie starczy, wydrukuj coś przydatnego np. osłonę na wiatrak od płyty głównej. Nie bój się przesuwać elementów - gdy drukarka jest wyłącza silnikami można obracać bez problemu, natomiast gdy jest już włączona - nie rób tego! Filament możemy uzupełnić w trakcie druku - uważamy aby nie zmienić wysokości dyszy - czyli możemy mocniej pociągnąć do zewnątrz ale staramy się nie robić tego w pionie. Wydruk odklejamy ja już stół trochę przestygnie Przygotowanie do druku Poziomowanie na kartę na pierwszy druk jest wystarczające i naprawdę proste - zobacz filmiki powyżej. Następnie musimy włożyć filament do ekstrudera. Ściskamy go i wkładamy - to też jest na filmiku - pierwszy raz filament wkładamy do samego końca i dociskamy aż zacznie wyciekać z głowicy! Później już tak nie robimy (patrz wymiana filamentu). Slicer Cura Aby plik projektu 3D (.stl) móc wydrukować potrzebujemy programu Slicer, który przekonwertuje plik wektorowy na warstwy druku. Na początku w zupełności wystarczy nam właśnie ten bezpłatny program, pobieramy go stąd: Ultimaker Cura Instalacja jest mega prosta - na wyskakujące okna klikamy: tak, tak, tak (dotyczące wirtualnych drukarek itp.) i gotowe. Następnie dodajemy drukarkę Creality Ender 3 i to wszystko, potem pozostaje nam tylko wybrać projekt do druku. Potem wchodzimy na i ściągamy stl osłony na silnik - ja wybrałem wersję: Pauzowanie wydruku W każdej chwili możemy wstrzymać druk, wybieramy odpowiednią pozycję w menu i wtedy głowica odchodzi od wydruku w lewy róg i możemy go potem zacząć od tego punktu - pamiętaj aby nie nacisnąć na belkę, bo zmieni się wysokość i nici z ładnej kontynuacji wydruku! Wymiana filamentu Można ją zrobić w trakcie druku - wchodzi w menu - .... klikamy. Reszta filamentu zostanie wycofywana, naciskamy na ekstruder i wyciągamy do końca. Może się lekko przyblokować, jak ostygnie więc zróbmy to szybko. Następnie nacinamy nowy filament pod kątem tak aby dalsza strona od nas wchodziła na ostro - kąt wkładania utrudnia to zadanie, więc nacięcie filamentu pod kątem pozwoli wsunąć go łatwo do rurki. Wsuń go tak do 3/4 teflonowej rurki nie dalej! Ender 3 ciągnie potem ekstruderem filament, więc będzie przeskakiwać jak włożymy go za głęboko, jak coś zawsze możemy kliknąć aby dał więcej. Podsumowanie Jak widzicie pierwszy wydruk wcale nie jest trudny! Oczywiście jeżeli chcemy aby wydruki były lepsze to zajmie nam to trochę więcej czasu ale dlatego w pierwszej kolejności drukujemy coś prostego! W kolejnych artykułach przejdę już do konkretnych wydruków. Jednak zanim to nastąpi przeczytaj: Ender 3 - podstawowe modyfikacje Chcesz wiedzieć więcej? Dołącz do grupy na FB. Będzie nam też miło jak polubisz Fanpage! Sonoff NSPanel Od: 268 zł 299 zł | Powiadom gdy cena spadnie Urządzenie z ekosystemu Sonoff, które posiada 2x fizyczny przycisk do sterowania dwoma wyjściami oraz... dotykowy i kolorowy ekran LCD do sterowania wszystkim innym! Po zmianie oprogramowania jest możliwość sterowania urządzeniami z poza ekosystemu Sonoff! Dziwi brak reklam? Przeczytaj dlaczego i wesprzyj bloga na || BlogArtykułyMechanikaDruk 3DDruk 3D – Projektowanie modeli #1 Druk przestrzenny metodą FDM, szczególnie w domowym wydaniu, ma pewne ograniczenia Pomijając charakterystyki materiałów, z których można drukować, sama geometria modeli ma dość duże znaczenie. Artykuł ten jest zbiorem wskazówek dla osób, które chcą swoje projekty wydrukować później popularną metodą FDM. Następny artykuł z serii » Drukarka 3D - projekty dla każdego Geometria obiektu może często być o wiele bardziej skomplikowana niż przy przedmiotach wytwarzanych tradycyjnymi metodami (np. druk kompletnych, działających mechanizmów). Jednak czasem trudno jest uzyskać stosunkowo proste przedmioty bez konieczności zastosowania dodatkowej, czasochłonnej obróbki. W metodzie wykorzystującej druk 3D projekty powinny być tworzone w taki sposób, aby ich wydruk nie sprawiał żadnych kłopotów. Projektując przedmioty do późniejszego wydruku, warto wiedzieć, w jaki sposób będą one powstawać i z czym drukarka poradzi sobie bez problemu, a co może sprawić jej trudność. Dzięki temu unikniemy różnych przykrych niespodzianek w trakcie druku. Sytuacja, której nie chcemy widzieć Drukiem 3D zajmuję się osobiście od ponad roku, eksperymentując z drukarką Monkeyfab Prime XT, będącą dalekim rozwinięciem Prusy i3. O swoich projektach, jak również o ulepszeniach i obsłudze samej drukarki, piszę na bieżąco na blogu Informacje zawarte w tym przewodniku są oparte na moim własnym doświadczeniu. Z pewnością przydadzą się wszystkim, którzy korzystają z drukarek 3D lub przynajmniej projektują przedmioty przeznaczone do druku. Ponieważ temat tworzenia modeli pod druk 3D jest dość szeroki, zdecydowałem się go opisać w kilku częściach. Projekty do drukarki 3D. W czym projektować modele 3D Nie chcąc wgłębiać się w różnice między różnymi programami (to temat na osobny, dość długi artykuł), odpowiem krótko – do projektowania można wykorzystać w zasadzie dowolny program, który odpowiada naszym potrzebom. Jedynym wymaganiem jest to, żeby była w nim dostępna opcja eksportu do pliku w formacie STL. Z punktu widzenia samego druku nie ma znaczenia, czy model powstanie w profesjonalnym narzędziu typu Autodesk Inventor, czy w np. prostym, darmowym, działającym pod przeglądarką internetową programie Tinkercad. Porównania popularnych, bezpłatnych i komercyjnych narzędzi można znaleźć w wielu miejscach w sieci – prosta lista znajduje się np. na stronie Shapeways. Sam obecnie używam niedrogiego, komercyjnego programu Cubify Design, który dość dobrze się sprawdza do projektowania różnych technicznych przedmiotów o ściśle zdefiniowanej geometrii. Modele 3D do druku. O czym warto wiedzieć? Bez względu na rodzaj slicera, którego używamy do cięcia modelu na warstwy, przed wydrukiem warto przyjrzeć się, w jaki sposób nasz przedmiot będzie powstawał. Zarówno Cura, Slic3r i KISSlicer posiadają opcję podglądu wygenerowanego G-code’u. Drukarka 3D modele tworzy dzieląc je uprzednio na warstwy. Przeglądając model go warstwa po warstwie, można w ciągu kilku chwil przeprowadzić uproszczoną symulację druku, co często pozwala zauważyć zarówno pewne problemy w samym modelu, jak i nieoptymalne ustawienia slicera. Sam najczęściej używam programu Slic3r, uruchamianego z poziomu Repetier Hosta, który w bardzo czytelny sposób wizualizuje G-code przed wysłaniem go na drukarkę. Za pomocą opcji Show Layer Range oraz suwaków First Layer/Last Layer można z dokładnością do pojedynczych nitek filamentu zobaczyć, jak nasz model będzie tworzony. Podgląd przed wydrukiem. Podstawowe ograniczenia druku Grubość ścianek. Podstawowym ograniczeniem w druku 3D jest minimalna grubość ścianek w modelach. Drukarki FDM mają zwykle dysze o średnicy 0,3 – 0,5 mm, i wyciskany filament będzie miał postać nitek właśnie takiej grubości. Jeśli projekt musi mieć cienkie ścianki, lepiej nie schodzić poniżej 0,5 mm (chyba że mamy w swojej drukarce dyszę z mniejszym otworem i nasz slicer sobie z tym poradzi). Warto zaznaczyć, że slicer może mieć też problem z dokładnym odwzorowaniem ścianek, które są grubsze niż średnica dyszy, ale cieńsze niż jej dwukrotna średnica. Dobrze to widać na poniższym widoku z Repetier Hosta (z użyciem programu Slic3r): ścianki w projekcie miały średnicę od lewej do prawej: 0,2, 0,4, 0,6, 0,8, 1 oraz 1,2 mm. Przy dyszy 0,4 mm na wydruku będą miały odpowiednio: 0,4, 0,4, 0,4, 0,8, 1 i 1,2 mm. Drukowanie cienkich ścianek. W takiej sytuacji lepiej radzą sobie KISSlicer i Cura, ale z kolei te programy gorzej obsługują ścianki o grubości mniejszej lub równej średnicy dyszy. Ostre krawędzie Szczególnym przypadkiem cienkich miejsc w modelu są ostre krawędzie: im są ostrzejsze, tym trudniej drukarce będzie je wykonać. Dla przykładu, przy takim prostym obiekcie ostra krawędź wyjdzie albo poszarpana, albo zostanie ucięta: Problem drukowania ostrych krawędzi. Dobrym rozwiązaniem może się okazać „stępienie” jej w projekcie, tak żeby ułatwić drukarce zadanie, i móc osiągnąć bardziej przewidywalny efekt końcowy. W jednym z projektów spotkałem się z takim ostrym elementem skierowanym do dołu. Jest to szczególnie nieprzyjemny przypadek – gdy slicer „utnie” taką krawędź, będzie się ona zaczynać w powietrzu, i niepodparty niczym filament opadnie w tym miejscu w dół. Przykład ścinania zbyt cienkiej podstawy. Rozdzielczość druku Kolejną istotną rzeczą związaną z technicznymi możliwościami drukarki jest jej rozdzielczość, czyli minimalna grubość pojedynczej warstwy, jaką jest ona w stanie położyć, tworząc docelowy model. Wartość ta zależy od samego urządzenia, jednak w przypadku niskobudżetowych drukarek jest to zwykle 0,1 mm. To całkiem niewiele, dlatego w wielu zastosowaniach parametr ten nie jest zbyt poważnym ograniczeniem dla samego projektowania. Jest ona istotna zwłaszcza przy druku zakrzywionych powierzchni, gdzie przy grubej warstwie pojawią się charakterystyczne schodki. Poza kwestiami estetycznymi może mieć to znaczenie w przypadku elementów mechanicznych, które powinny być gładkie, np. fragmentów kół, otworów, osi czy innych części, gdzie zależy nam na niewielkim tarciu. Oprócz druku z cienką warstwą powstawaniu schodków można też zapobiec, drukując model w odpowiedniej pozycji (jak na poniższym przykładzie). Unikanie niechcianych schodków w druku 3D. Z mojego doświadczenia wynika, że niewielkie okrągłe otwory, które podczas druku mogą z różnych powodów wyjść zniekształcone, są akurat najmniejszym problemem – zawsze można je poprawić za pomocą wiertarki. Minimalny przekrój warstwy Projektując model, warto też zwrócić uwagę na to, że podczas druku każda warstwa wymaga przynajmniej kilku sekund na przestygnięcie, zanim drukarka zacznie na niej kłaść kolejną. Czas ten zależy od wielu czynników, od mechanizmu chłodzenia wydruku dostępnego w drukarce, temperatury dyszy i rodzaju filamentu. Niemniej modele, które mają niewielkie gabaryty albo są w jakimś miejscu przewężone, będą potrzebowały szczególnej uwagi podczas druku. Na przykład przy druku takiej osi z przewężeniem jej środkowa część wyjdzie prawdopodobnie zniekształcona wskutek zbyt małego przekroju (a co za tym idzie, krótkiego czasu na przestygnięcie środkowych warstw). Problem zbyt "małej" warstwy. Niekiedy rozwiązaniem takiego problemu jest drukowanie modelu w innej pozycji względem stołu. Jeśli nie jest to możliwe, można pomóc sobie, drukując kilka takich samych obiektów naraz (oczywiście o ile potrzebujemy większej liczby sztuk). Niestety ze względu na konieczność w miarę ciągłego podawania filamentu urządzenie nie może na kilka sekund wstrzymać pracy i poczekać, aż świeżo położona warstwa spokojnie zastygnie. Powierzchnia styku ze stołem Powierzchnia modelu dotykająca stołu powinna być w miarę duża – pomoże to uniknąć odklejenia się modelu od stołu w trakcie druku. Czasami, w celu zapewnienia takiej dużej powierzchni, wystarczy odpowiednio ustawić model względem stołu lub w ustawieniach slicera włączyć opcję brimu. Niekiedy mogą być też potrzebne pewne zmiany w projekcie. Na poniższym widoku z Repetier Hosta uproszczony model łódki (po prawej stronie) jest pokazany od dołu – dzięki temu dobrze widać pierwszą dotykającą stołu warstwę. Jest ona dość niewielka, co może sprawić problemy przy drukowaniu pozostałej części przedmiotu. Zbyt mała pierwsza warstwa. Podsumowanie W tej części poradnika o projektowaniu modeli do druku 3D opisałem bardzo podstawowe zagadnienia, dotyczące ograniczeń technologicznych. W kolejnej – zajmę się kwestią elementów modeli, które częściowo lub całkowicie zawieszone są w powietrzu. Opiszę też, czy warto używać wsporników, oraz jak projektować przedmioty, aby nie wymagały ich stosowania. Wybierz ten popularny sprzęt, jakim jest drukarka 3D. Projekt powinien być indywidualnie dostosowany do jej możliwości, a jego konstrukcja musi być dobrze przemyślana. Jeśli projektujemy modele do druku 3D, najlepiej, oczywiście, mieć również możliwość ich wydruku. Obserwowanie drukarki podczas pracy pozwala zwrócić uwagę na to, z którymi fragmentami modelu urządzenie radzi sobie lepiej, a z którymi gorzej, i ewentualnie zmodyfikować sam projekt. Modele 3D do druku pozwolą na sprawne i szybkie rozpoczęcie przygody z drukiem 3D! Zachęcam do podzielenia się w komentarzach własnymi doświadczeniami z projektowaniem pod druk 3D. Chętnie odpowiem też na pytania związane z tą dziedziną. Zapraszam również na blog gdzie osoby zainteresowane niskobudżetowym drukiem 3D „od kuchni” znajdą sporo informacji na temat pracy z tą technologią. Następny artykuł z serii » Teraz już wiesz, jakie projekty do drukarki 3D można zrealizować z jej pomocą. Pokazaliśmy Ci także przykładowe modele 3D do druku, które pomogą Ci rozwijać swoje hobby i tworzyć pierwsze projekty. Pasjonuje Cię druk 3D. Projekty pokazane w tym artykule pozwolą na poznanie podstawowych technik oraz staną się baza do dalszego rozwoju. O autorze: Piotr Górecki Z wykształcenia pracuje w branży IT jako programista Javy. Po godzinach, poza psuciem i naprawianiem różnych urządzeń, z wielką pasją eksperymentuje z zastosowaniami niskobudżetowego druku 3D. Autor bloga Artykuł był ciekawy? Dołącz do 11 tysięcy osób, które otrzymują powiadomienia o nowych artykułach! Zapisz się, a otrzymasz PDF-y ze ściągami ( na temat mocy, tranzystorów, diod i schematów) oraz listę inspirujących DIY na bazie Arduino i Raspberry Pi. To nie koniec, sprawdź również Przeczytaj powiązane artykuły oraz aktualnie popularne wpisy lub losuj inny artykuł » 3d, druk 3d, drukarka, FDM, kisslicer, slic3r, slicer Posiadanie własnej drukarki 3D jeszcze do niedawna było luksusem, na który stać było tylko nielicznych. Przyrostowa technika wytwarzania staje się jednak coraz popularniejsza, co wiąże się z większą jej dostępnością. Choć cena drukarek 3D jest wciąż wyższa od ceny urządzeń do druku tradycyjnego, technologia druku 3D przestała być postrzegana jako odległa i mało dostępna innowacja. Czy każdy może sobie dzisiaj pozwolić na domową drukarkę 3D?Drukarka 3D – co to jest i jak działa?Drukarka 3D to urządzenie, które umożliwia wytwarzanie trójwymiarowych obiektów rzeczywistych przy zastosowaniu modelu komputerowego. Drukowanie w trzech wymiarach rozszerzyło znacząco perspektywy związane z wytwarzaniem prototypów. Początkowo druk 3D wykorzystywano w większości do tego właśnie celu. Obecnie potencjał tej techniki jest znacznie Szkolenie z Druku 3D w technologii FDMDruk 3D jest metodą stosowaną coraz powszechniej, a przyrostowa technika wytwarzania detali oferuje wiele możliwości, także dla użytkowników indywidualnych. Pojęcie druk 3D jest bardzo obszerne, ponieważ może określać zastosowanie wielu zróżnicowanych technologii. Najpopularniejsze rodzaje druku to jak dotychczas:FDM – druk z plastiku. W głowicy drukarki 3D umieszcza się żyłkę z tworzywa termoplastycznego, która po rozgrzaniu przechodzi w stan półpłynny. Warstwy są nakładane w płaszczyźnie XY, przy czym każda kolejna warstwa dokładana jest poprzez podniesienie głowicy do góry lub obniżenie na dół stołu – druk z żywicy światłoutwardzalnej. Do specjalnego pojemnika wlewa się żywicę, w której następnie zostaje zanurzony stół roboczy. Wiązka lasera obrysowuje kształt w płaszczyźnie XY i utwardza żywicę. Stworzenie kolejnej warstwy polega na powtórzeniu tego cyklu od – druk z zastosowaniem lampy UV. Na stół roboczy nanosi się cienkie warstwy żywicy, które utwardza się za pomocą lampy UV. Kolejne warstwy powstają poprzez opuszczenie stołu roboczego w osi drukarek 3D stosowanych w warunkach domowych, najczęściej wybieraną technologią jest FDM, ze względu na to, że jest mało skomplikowana i stosunkowo drukarki 3D od podstawDrukarka 3D składa się z kilku zasadniczych elementów:Ekstruder na szynachRamaSilniki krokoweSterownikiPlatforma roboczaGłowicaTermistoryWyłączniki krańcoweProwadnice, łożyska, pręty i śrubyZasilanieWyświetlacz LCDAby móc korzystać z możliwości, jakie daje drukarka 3D, należy obrać jedną z koncepcji: zainwestować w gotowy, profesjonalny model lub też zbudować urządzenie możliwość jest łatwa, ale wiąże się z wysoką inwestycją. I choć istnieje tańsza alternatywa w postaci chińskich drukarek, trzeba być przygotowanym na pewne niedociągnięcia i konieczność wprowadzania poprawek. Jest to nieodłączna część sprzętu zakupionego w niższym pułapie zakładający indywidualny montaż drukarki jest dobrym rozwiązaniem dla osób, które posiadają podstawową wiedzę na temat zasady działania drukarki 3D oraz potrafią prawidłowo dobrać poszczególne komponenty. Amatorzy techniki przyrostowej, bez doświadczenia w wytwarzaniu trójwymiarowym, mogą skorzystać z gotowych zestawów wraz z instrukcją do drukarki 3D krok po kroku:Przygotowanie założeń projektu własnej drukarki 3. Cały proces rozpoczyna się od pomysłu. Jeśli ten jest już jasno sprecyzowany, można skorzystać z gotowych projektów do druku lub zdecydować się na samodzielny projekt elementu. Można go wykonać przy zastosowaniu oprogramowania CAD. Osobom rozpoczynającym swoją przygodę z drukiem 3D, zaleca się korzystanie z prostego oprogramowania, w którym parametry prędkości i wypływu filamentu są ustalane w prosty i intuicyjny modelu drukarki. Podczas wyboru konkretnego modelu drukarki 3D warto zwrócić uwagę na lekkość konstrukcji, łatwość montażu oraz koszt poszczególnych elementów części oraz montaż. Skompletowanie dobrej jakości komponentów stanowi gwarancję długiej żywotności drukarki. Przy montażu drukarki 3D warto zadbać o precyzję, ponieważ brak staranności może wpłynąć na obniżenie jakości rozpoczyna się od zespolenia ramy oraz podgrzewanego stołu. Kolejnym etapem jest złożenie ekstrudera z głowicą, dopasowanie elektroniki sterującej, zamocowanie silników krokowych oraz wyłączników krańcowych. Na koniec należy sprawdzić software oraz firmware i starannie skalibrować i konserwacja domowej drukarki 3DPrzed przystąpieniem do kalibracji drukarki 3D warto sprawdzić, czy oś X wraz z ekstruderem są prawidłowo poprawnie skalibrować urządzenie 3D należy zacząć od ustawienia wszystkich osi na poziom zerowy, wyznaczony przez wyłączniki krańcowe (endstop). Odległość dyszy od stołu powinna być wymierzona z odpowiednią precyzją – zarówno zbyt duża odległość, jak i rysowanie stołu przez głowicę, wskazują na błąd w ustawieniu każdej korekcie ustawienia pozycja osi powinna znaleźć się z powrotem na poziomie zero. W ten sposób należy sprawdzić każdy z czterech rogów stołu, regulując jego wysokość za pomocą ustawienia nakrętek. Nie warto pomijać etapu kalibracji, ponieważ źle wyskalowana drukarka uniemożliwia poprawne wykonanie drukarki 3D to nie tylko jej czynne użytkowanie, ale także dbanie o odpowiednią czystość urządzenia. Poprzez regularną konserwację drukarki 3D przedłuża się jej żywotność oraz drukarki 3D polega na usuwaniu kurzu oraz pozostałości filamentu. Warto to robić po każdym zastosowaniu, tuż po wystudzeniu dyszy. Do prac konserwacyjnych zalicza się także oliwienie elementów mechanicznych oraz dokręcanie poluzowanych drukarka 3D – rozwiązanie dla każdego?Obsługa drukarki 3D stanowi umiejętność, którą można opanować bez większych trudności. Tym bardziej, że istnieją specjalistyczne kursy, które przekazują konieczną wiedzę na temat zasady działania i eksploatacji drukarki drukarki 3D są wykorzystywane na szeroką skalę w przedsiębiorstwach produkcyjnych. Dotyczy to już nie tylko prototypów, ale także elektroniki, zabawek i przemysłu warunkach domowych drukarka 3D sprawdza się przy wytwarzaniu niektórych elementów gospodarstwa domowego, jak również przedmiotów o nietypowej formie lub kształcie. W dobie popularności technologii addytywnych, coraz niższych cen prostych drukarek FDM (FFF), oraz szerokiej dostępności do obszernych darmowych baz modeli 3D takich jak czy u wielu amatorów tej technologii może pojawić się chęć stworzenia własnych modeli lub modyfikacji już istniejących tak by bardziej pasowały do ich przeznaczenia, oczekiwań lub gustu. Do stworzenia modelu 3D nie trzeba posiadać wysoce wyspecjalizowanego a co za tym idzie drogiego oprogramowania do modelowania. Można skorzystać z darmowych programów jakich jak blender lub sketchup online. Jednak wykonanie dobrego wizualnie modelu może nie być równoznaczne z modelem dostosowanym pod druk 3D. W poniższym artykule postaram się przedstawić jakimi zasadami należy się kierować podczas modelowania na potrzeby druku przestrzennego, dzięki czemu można uniknąć wielu błędów druku 3D a także oszczędzić czas i pieniądze. Zlecenie profesjonalnej firmie przystosowanie modelu do druku 3D w skrajnych przypadkach może pochłonąć więcej środków niż jego stworzenie. Czasem szybszym i łatwiejszym sposobem jest wykonanie modelu od zera na podstawie przesłanego modelu z błędami niż próba naprawiania istniejącego. Ogólne wymagania stawiane modelom przeznaczonym do druku 3D: Formatem używanym przez wszystkie slicery, czyli programy przygotowujące model 3D do druku 3D i przetwarzające go na program, który następnie wykonuje drukarka, jest format .STL. Zapisuje on model poprzez aproksymację jego ścian przy pomocy trójkątów. Nawet jeśli zapisanym kształtem jest kula w formacie .STL będzie ona składała się z wielu małych, płaskich trójkątów. Dokładność odwzorowania jest zależna od ilości i wielkości tych trójkątów. Jednak wraz ze wzrostem ich liczebności model zajmuje więcej miejsca a praca nad nim staje się wolniejsza z uwagi na wymaganą moc obliczeniową. Każdy z tych trójkątów ma dwie strony, wewnętrzną i zewnętrzną. Slicer rozpoznaje te strony dzięki czemu program wie gdzie jest wnętrze modelu, które należy wypełnić, a gdzie obszar zewnętrzny. orientacja ścianek modelu – pokazuje poprawną orientację normalnych (kolor bordowy skierowany do wnętrza modelu a kolor niebieski na zewnątrz) Dlatego też, każdy model projektowany pod druk 3D powinien być przede wszystkim zamkniętą, „szczelną”, pojedynczą bryłą. Kilka zamkniętych brył stykających się ścianami może spowodować, że wydrukowane obie bryły nie będą ze sobą połączone bądź krawędzie stykających się płaszczyzn będą posiadały widoczny ślad takiego połączenia i powierzchnia nie będzie jednolita. Model nie może posiadać dziur, czyli brakujący trójkątów, przez które widać wnętrze modelu. Taki model traktowany jest nie jako bryła lecz jak powierzchnia o zerowej grubości, czego oczywiście nie da się uzyskać. Problemem są także tzw. odwrócone normalne, pojawiają się one gdy część trójkątów w modeli .STL jest obrócona stroną wewnętrzną na zewnątrz i odwrotnie. Slicer nie jest w stanie zinterpretować gdzie jest środek modelu co może skutkować niepowodzeniem w druku. odwrócone normalne – miejscowe odwrócenie normalnych (kolor bordowy powinien być skierowany do wnętrza modelu) Podobny problem może się pojawić przy modelu, który zawiera przecinające się, bądź nakładające się na siebie ściany. Dobrze przygotowany model musi być wolny od wymienionych wyżej błędów. Jak unikać błędów geometrii? Najlepszym sposobem na pozbycie się błędów geometrii w modelu 3D jest ich unikanie podczas projektowania. Profesjonalne programy konstruktorskie niemal automatycznie zapobiegają powstawaniu takich błędów gdyż najczęściej pracują one już na modelach bryłowych. Darmowe programy nie posiadają takich „zabezpieczeń” i wymagają bardziej przemyślanej pracy. Zasada jest prosta: im bardziej skomplikowany i złożony model tym większa szansa na powstanie błędów geometrii. Aby zmniejszyć prawdopodobieństwo ich wystąpienia należy pracować na pojedynczych prymitywach (prostych podstawowych brył takich jak: sześcian, walec, sfera, torus itp.), które w trakcie modelowania, poprzez wyciąganie, skalowanie, deformowanie i inne operacje przerabia się na docelowe modele. W przypadku konieczności pracy na kilku bryłach należy je potem ze sobą połączyć przy pomocy operacji Boolowskich (CSG). Pozwala to uniknąć większości błędów podczas tworzenia modelu. Błędy mogą się także pojawiać podczas modyfikowania pobranych wcześniej modeli 3D z internetu. Edycja tych obiektów może doprowadzić do uzyskania przenikających się ścian lub dziur w modelu. Takie niepoprawności ciężko wychwycić gołym okiem, a powodują one poważne komplikacje przy druku. Sprawdzanie geometrii modelu: Do weryfikacji poprawności modelu wykorzystuje się specjalistyczne oprogramowanie, które automatycznie sprawdza czy model posiada błędy geometrii, naprawia je automatycznie lub wskazuje ich miejsce gdy automatyczna naprawa nie jest możliwa. Niestety nie są one darmowe w swoich pełnych wersjach. Jednak warte są swojej ceny. Oprócz naprawy błędów i weryfikacji geometrii umożliwiają min. wygładzenie powierzchni poprzez zagęszczenie siatki trójkątów, lub zmniejszenie „wagi” pliku poprzez zastąpienie wielu trójkątów, leżących na płaszczyźnie, jednym. Ponadto umożliwiają one wykonanie tzw. shell’a, czyli opróżnienia modelu zostawiając jednakową grubość ścianki w całym modelu a sam model pusty w środku, jest to zalecane przy niektórych technologiach druku w celu oszczędności materiału. Część programów posiada moduły umożliwiające przygotowanie pliku pod druk 3D tak jak slicery. Proste programy do modelowania 3D także mogą posiadać pewne funkcje naprawiające błędy geometrii, zwykle są to narzędzia do łatania dziur i usuwania nakładających się ścian, jednak algorytmy te działają w dość ograniczonym zakresie i nie radzą sobie z poważniejszymi błędami. Same slicery także mogą posiadać bardzo proste moduły weryfikacji bryły. Sprawdzają i naprawiają one zazwyczaj jedynie problem z odwróconymi normalnymi i to jedynie w mało skomplikowanych przypadkach. Dlatego też należy dokładnie sprawdzać podgląd wydruku przed puszczeniem pliku na drukarce. 1. Model z brakującymi trójkątami siaki, model jest traktowany jako powierzchnia2. próba interpretacji uszkodzonego modelu przez slicer i uszkodzona powierzchnia w podglądzie Model 3D przygotowany zgodnie z wytycznymi i spełniający wszystkie wymagania spowoduje, że wydruk 3D będzie tańszy zarówno ze względu na mniejsze zużycie materiału (podwójne ściany mogą niepotrzebnie zwiększać powierzchnię modelu) ale również przez brak konieczności późniejszej pracy nad naprawą modelu. Poprawnie przygotowany model to także lepsza, jednolita powierzchnia modelu, co poprawia walory estetyczne wydruku a także zwiększa jego wytrzymałość mechaniczną. Informujemy, iż nasz sklep internetowy wykorzystuje technologię plików cookies a jednocześnie nie zbiera w sposób automatyczny żadnych informacji, z wyjątkiem informacji zawartych w tych plikach (tzw. „ciasteczkach”). Strona główna Kategoria: Strefa wiedzy Dodano: 12 lipca 2020 Wyświetlono: 1796 Druk 3D to stale rozwijająca się dziedzina. Jeśli dopiero zaczynasz przygodę z drukowaniem 3D, liczba możliwości i aplikacji może wydawać się tak ogromna, że ​​na początku może być nieco przytłaczająca. W tym przewodniku po drukowaniu 3D dla początkujących wyjaśnimy, czym dokładnie jest druk 3D, jak to działa, jakie materiały są najlepsze dla początkujących i czego potrzebujesz, aby zacząć. Co to jest druk 3D? Druk 3D to proces tworzenia trójwymiarowego obiektu, zwykle wykonywany przez systematyczne nakładanie warstw materiału na siebie. Drukarka odczytuje plik cyfrowy z komputera, który dyktuje, jak warstwować materiał, aby zbudować obiekt. Dlatego drukowanie 3D jest również znane jako wytwarzanie przyrostowe. Druk 3D i wytwarzanie przyrostowe są w większości synonimami, chociaż można usłyszeć wytwarzanie przyrostowe używane częściej w kontekście masowej konsumpcji lub masowej produkcji. Jak drukować w 3D W zależności od konkretnego wydruku, który planujesz wykonać, może być więcej lub mniej etapów procesu. Ale ogólnie drukowanie 3D obejmuje następujące czynności: Krok 1: Utwórz lub znajdź projekt Pierwszy etap drukowania 3D zwykle rozpoczyna się na komputerze. Musisz stworzyć swój projekt za pomocą oprogramowania do projektowania 3D, zazwyczaj oprogramowania CAD (projektowanie wspomagane komputerowo). Jeśli nie jesteś w stanie samodzielnie stworzyć projektu, możesz również znaleźć wiele bezpłatnych zasobów online z bezpłatnymi projektami. Krok 2: Eksportuj plik STL Po utworzeniu lub wybraniu projektu należy wyeksportować lub pobrać plik STL. Plik STL przechowuje informacje o koncepcyjnym obiekcie 3D. Krok 3: Wybierz materiały Zazwyczaj przed wydrukowaniem możesz mieć pojęcie o tym, jakiego rodzaju materiału użyjesz. Dostępnych jest wiele różnych materiałów do drukowania 3D i możesz je wybrać na podstawie właściwości, które chcesz, aby posiadał Twój obiekt. Omówimy to bardziej szczegółowo poniżej. Krok 4: Wybierz parametry Następnym krokiem jest podjęcie decyzji o różnych parametrach obiektu i procesie drukowania. Obejmuje to podjęcie decyzji o rozmiarze i umiejscowieniu wydruku. Krok 5: Utwórz Gcode Następnie zaimportujesz plik STL do oprogramowania do krojenia, takiego jak BCN3D Cura. Oprogramowanie do krojenia konwertuje informacje z pliku STL na Gcode, czyli specjalny kod zawierający dokładne instrukcje dla drukarki. Krok 6: Drukuj To wtedy dzieje się magia! Drukarka utworzy obiekt warstwa po warstwie. W zależności od rozmiaru przedmiotu, drukarki i użytych materiałów, zadanie można wykonać w ciągu kilku minut lub kilku godzin. W zależności od tego, jaki ma być produkt końcowy lub zastosowanego materiału, po wydrukowaniu mogą wystąpić dodatkowe etapy obróbki końcowej, takie jak malowanie, szczotkowanie proszku itp. Do czego służy druk 3D? Druk 3D może być wykorzystywany zarówno rekreacyjnie, jak i zawodowo, w różnych branżach. Znajduje zastosowanie w wielu różnych dziedzinach i sektorach, od branży opieki zdrowotnej po inżynierię, a nawet modę. Coraz częściej druk 3D jest postrzegany jako trwałe i ekonomiczne rozwiązanie do tworzenia prototypów i narzędzi dla różnych projektów i procesów produkcyjnych. Pozyskiwanie prototypów może być zazwyczaj czasochłonne i kosztowne, co wymaga od firm polegania na producentach zewnętrznych. Druk 3D umożliwia firmom szybkie wykonanie jednostek przedmiotu, narzędzia lub prototypu we własnym zakresie. Świetnym tego przykładem jest firma obuwnicza Camper. Własne drukowanie 3D pozwoliło im przekształcić trwający prawie półtora miesiąca proces modelowania i projektowania w operację trwającą tylko kilka dni. Przewodnik dla początkujących po drukowaniu 3D: od czego zacząć Czego więc potrzebujesz, aby rozpocząć drukowanie 3D? Twoje konkretne potrzeby będą zależeć od tego, dlaczego i co chcesz drukować, ale ogólnie rzecz biorąc, należy wziąć pod uwagę trzy kwestie, które należy wziąć pod uwagę: Drukarka 3D Filament Oprogramowanie Jeśli planujesz tworzyć własne projekty, potrzebujesz również odpowiedniego oprogramowania do projektowania. Ale, jak wspomnieliśmy wcześniej, możesz również znaleźć wiele bezpłatnych zasobów online do pobierania projektów. Jeśli nie kupiłeś jeszcze drukarki 3D, mamy przewodnik, który pomoże Ci przejść przez najważniejsze kwestie. Filamenty Materiał, zwany również filamentem, który wybierzesz do wydruku, będzie zależał od wielu różnych czynników. Chcesz, aby Twój obiekt był elastyczny? Odporne na ciepło? Czy musi być bardzo trwały? To tylko niektóre z czynników, które należy wziąć pod uwagę przy wyborze filamentu. Ogólnie rzecz biorąc, większość początkujących zaczyna od PLA. Dzieje się tak, ponieważ PLA jest opłacalny i zazwyczaj łatwy do drukowania w standardowej konfiguracji. W zależności od konkretnego projektu PLA może być dobrym materiałem początkowym. PET-G jest również uważany za materiał przyjazny dla początkujących, chociaż jest nieco bardziej techniczny niż PLA. Jednak jest świetny dla branż takich jak inżynieria i produkcja. Jest to dobry materiał na funkcjonalne prototypy, ponieważ może wytrzymać wyższe temperatury i ma inny skład chemiczny, który jest idealny do tych zastosowań. Oprogramowanie Istnieją dwa ważne programy do drukowania 3D: oprogramowanie CAD i oprogramowanie do przygotowania modelu do druku. Zwykle można użyć dowolnego systemu CAD, który może stworzyć funkcjonalny model. CAD jest niezbędny, jeśli chcesz tworzyć własne modele i obiekty. Musisz mieć możliwość wyeksportowania pliku STL z oprogramowania CAD. Oprogramowanie do przygotowania modelu do druku to druga część równania. To oprogramowanie tłumaczy plik STL na język zrozumiały dla drukarki. Gcode zawiera informacje o ruchu, które informują drukarkę, jak i gdzie przesunąć swoją oś, a także ile materiału ma być zdeponowane. Gcode jest wysyłany do drukarki za pośrednictwem karty SD lub Wi-Fi. Wnioski Druk 3D jest teraz bardziej przyjazny dla początkujących niż kiedykolwiek. Na początku wiele osób postrzegało drukowanie 3D jako coś niedostępnego dla szerokiej publiczności, ale to uczucie się zmienia i nie bez powodu. Chociaż doskonalenie wydruków i techniki wymaga praktyki, nauka drukowania 3D jest osiągalną umiejętnością. Źródło:

jak zrobić projekt do drukarki 3d